Het is augustus 2016 en Yuri van Gelder wordt ‘uitgekotst’ door Nederland. Waarom? Omdat hij weer een keer uit de band gesprongen is. De laatste keer vanwege cocaine-gebruik en nu heeft hij alcohol gedronken en is hij te laat voor zijn training. Iedereen heeft een mening. Ik ook. Alleen is deze anders dan vele andere meningen die ik hoor.

Ik kan me nog herinneren dat ik met hem te doen had. Omdat er van topsporters, of andere bekenden/toppers, zo ongelooflijk veel verwacht wordt. Dat ze altijd maar het goede voorbeeld moeten geven.

Het enige wat ik me afvraag is of deze man als kind wel goed begeleid is geweest. En dan bedoel ik niet of zijn ouders wel liefdevol genoeg voor hem waren en hem niet hebben gedwongen. Ik ga er vanuit dat elke ouder zijn kind het beste gunt. De basis die in mijn ogen ieder kind verdient: het vertrouwen in en op jezelf ongeacht wat er gebeurt. Datgene waarop je altijd kunt terugvallen.

Yuri turnt al vanaf zijn 5e jaar! Was op zijn 9e al Nederlands kampioen in zijn leeftijdsklasse en kwam op zijn 14e bij de Nationale selectie. Op zijn 17e won hij het op het EK voor junioren. En met 22 was Yuri al wereldkampioen.

Hoe zou het leven voor Yuri als kind eruit hebben gezien? Zoals dat van ieder ander kind? Zou hij in die tijd op zondagmorgen in de modderplassen hebben lopen stampen, in bomen geklommen zijn, vuurtje hebben gestookt? Lekker lamlendig op de bank liggen of chillen met vrienden thuis? Ik denk het niet. Uit eigen ervaring weet ik hoeveel je moet laten als je naar de top wilt. En ja, dat is een keus. Maar zou een kind van 5 deze keus heel bewust hebben kunnen maken? Ik denk van niet.

Ik was zelf 7 jaar toen ik mijn eerste liefde ontdekte…Volleybal was de naam.

Maar tot die tijd ging ik altijd mee naar het voetbalveld. Mijn broer speelde iedere week een wedstrijd en mijn ouders en ik waren daar altijd bij. Gefrustreerd, verdrietig en teleurgesteld. Dat is het gevoel dat opgeroepen wordt als ik terugdenk aan sommige momenten uit mijn jeugd. Mijn oudere broer wist op de een of andere manier altijd de aandacht naar zich toe te trekken. Was het niet positief, dan wel negatief. Het lukte hem hoe dan ook om steeds alle ogen naar hem te laten kijken. Zelfs als het me eindelijk even gelukt was aan het woord te zijn. Ik weet dat het geen opzet was, maar het gebeurde wel. Ik was dan ook steeds op zoek naar de goedkeuring van mijn ouders.

Ik haalde mijn zwemdiploma’s en ging op ballet. Maar beiden konden me niet raken. Tot ik in aanraking kwam met volleybal. Ik was gek van het spelletje en ik was er nog goed in ook! Irriteerde me aan de kinderen die in het veld stonden te dromen of met andere dingen bezig waren. Ik kon totaal niet begrijpen waarom ze niet gewoon op konden letten. Je was tenslotte bezig met dat balletje, dromen kon daarna toch wel. En zo werd er thuis ook over gesproken. Wat ik wel begreep, was dat mijn ouders nu ook iedere week bij mij langs het veld stonden. Ze gingen overal mee naar toe en vertelden hoe trots ze op me waren.

Toen ik een paar jaar later in allerlei selecties mocht gaan trainen voelde ik me vereerd en droomde ik ervan mezelf in het team van oranje te zien. Vanaf die tijd draaide alles om school en volleybal.

Maar na de nodige jaren daar alles voor opgegeven te hebben kwam er een moment dat ik niet door de selecties kwam. Ik was teleurgesteld en deze teleurstelling werd des te harder toen ik zag dat mijn eigen broer mijn droom ging leven. Niet ik, maar hij redde het naar de landelijke top. En ik werd nog harder geconfronteerd met het feit dat waarover ik droomde, me uiteindelijk niet zou gaan lukken. Hier werd thuis verder niet over gesproken. En dat terwijl ik het juist op dat moment zo nodig had om bevestigd te krijgen dat ik ook nu nog goed genoeg was. Of dat nu met of zonder de prestatie van topsport was.

Door mijn eigen ervaringen is de liefde voor sport niet uitgedoofd en realiseer ik me dat naast mijn liefde voor sport het over nog zoveel meer ging.  Mijn eigen ervaringen zet ik daarom juist nu in om ouders dé topsportmindset te laten creëren die nodig is om tijdens dit proces, waarbij ambitie voor topsport de grote drijfveer is, te gaan voor GOUD.

Heb jij ook een zoon en/of dochter die een enorme liefde, passie en aandacht heeft voor de sport en daarvoor alles opzij zet? Dan gun jij ze toch ook het allerbeste tijdens deze prachtige topsportreis. Een ervaring waar je kind zijn/haar leven lang wat aan heeft!

Met stralende groet,

Esther